امروز می خوام یه جمله از خودم بذارم ، اگه خوشتون نیومد

ببخشید:

بزرگترین رنج من در این دنیا زندگی در میان مردمی است که از 

جنس خودم نیستند

ماه در اوج آسمان می رود

و ما در گوشه ای از شب

همچنان به گفت و گوی دستها گوش فرا داده ایم

و ساکتیم و در چشم های هم یکدیگر را می خوانیم ،

در چشم های هم یکدیگر را می بخشیم

و من همه ی دنیا را در چشمان او می بینم

و او همه ی دنیا را در چشم های من می بیند

و ما در چشم های یکدیگر ساکتیم

و در چشم های هم می شنویم

و در چشم های هم یکدیگر را می شناسیم

و در چشم های هم یکدیگر را می بینیم

و چشم در چشم هم

و گوش به زمزمه ی لطیف و مهربان دست ها خاموشیم

و ماه در اوج آسمان می رود

و او در چشمان می خواند که :

حرف های دست ها می شنوی؟

زبان دست ها را می فهمی؟

و من در چشم های او میخوانم که میگوید:

آری میشنوم!

آری میفهمم ،

چه خوب !

دست ها چه خوب با هم حرف می زنند!

روح های اندک و بی سرمایه اند که در بی دردی ، به ابتذال

میکشند عشق های مزاجی اند که در وصال می میرند

در پیری می پژمردند ، سراب ها زود پایان می گیرند ،

اما روح های بزرگ و سرمایه دار که گنجینه های بیشمار در

خود پنهان کرده اند ،روح های نیرومند و توانا که خلاقند و

هنرمند ، روح هایی که امانت دار خدایند و همانند خدا مسجود

ملائک … اینان در « نیل » در « وصال » در « کام »به رکود

نمی افتند ، نمی پوسند ، عفونت نمی گیرند .

احساس هایی که همچون طلایند ، از آرامش ، از ماندن زنگ

نمی زنند ، روح های مسی آهنی ، حلبی،گوشتی،مردابی …

چنینند . دو روح ثروتمند و هنرمند می توانند برای همیشه هم را

استخراج کنند ،هم را بسازند و این خود یک زندگی کردن است

و اینچنین هم را دوست بدارند .

و این خود یک زندگی کردن است .

از انسانها غمی به دل نگیر

زیرا خود نیز غمگینند! با آنکه تنهایند ولی از خود میگریزند!

زیرا به خود و به عشق خود و به حقیقت خود شک دارند.

پس دوستشان بدار حتی اگر دوستت نداشته باشند

شرم از خویش ، عالیترین اوج خودآگاهی است

چه بسیارند کسانی که همیشه حرف می زنند بیآنکه چیزی    

بگویندو چه  کم اند  کسانی  که حرف  نمی زنند  اما  بسیار            

می گویند

پروردگارم ،مهربان من

از دوزخ این بهشت، رهایی ام بخش!

در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است

و هر زمزمه ای بانگ عزایی

و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی …

در هراس دم می زنم

در بی قراری زندگی می کنم

و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است

من در این بهشت ،

همچون تو در انبوه آفریده های رنگارنگت تنهایم.

“تو قلب بیگانه را می شناسی ، که خود در سرزمین وجود

بیگانه بودی”

“کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم”

دردم ، درد “بی کسی” بود

کسی که نمی خواهد ببیند پلک هایش را بیثمرچرا بگشاید؟


آنگاه که هیچ چیز در زندگی به دیدن نیرزد ، آنگاه که هیچ         


تماشایی نیست ، دریغ است که نگاهی را که جز برای                    


دیدار های پرشکوه و ارجمند نساخته اند بیهوده به هدر داد

«صمیمانه ترین نامه ها نامه هایی است که به هیچکس  

مینویسیم» و «سخنی از حقیقت سرشار است که هیچ      

مصلحتی آن را ایجاب نمی کند» و اینها است «حرف هایی             

که هر کسی برای نگفتن دارد».

وحشی ترین«غرور»های پولادین و طوفانی ترین«عصیان»های

آتشین ، در اوج صعو دش ، در آخرین نقطه جستنش ، فواره ای  

است که پس از گریختن از تنگنای تاریک جبر ، در جستجوی آرام  

یافتن ،به دعوت جاذبه ای ، سر فرود می آورد تا خود را در دامان

خویشاوندش محو کند و رها گشته از بند هر بیگانگی ، از حیرت

دردناک رهایی در پیوند خویشاوندش رها گردد

دست اندر کار آفرینشی دشوار و پر شکوهم ، یک هیرا گیری   

مطلق و ناتمام .یک انتحار آرام و خود آگاهانه و طولانی .

من اکنون ، شب و روز ، در جستجوی همه آن من هایی ام که       

این طبیعت بیگانه ، به حیله و «بی حضور من » ، بر من تحمیل    

کرده است  ،  تا همه را در پای  « او »  که به اعجاز خویش به     

اندرونم پا گذاشته است . قربانی کنم.

در خونبهای این اسماعیل ، هیچ فدیه ای را نخواهم پذیرفت که 

میدانم « خود حجاب خودم و باید از میانه بر خیزم »

چه خوب است آفریدگار خویش بودن ! اما … آسان نیست

من ستایشگر معلمی هستم كه اندیشیدن را به من بیاموزد نه

اندیشه ها را

روحی که در درد پخته می شود آرام می گیرد. احساسی که

در هیچ گوشه ای از هستن آرام نمیتواند یافت ، آرام میگیرد .     

کسی که میداند کسی از راه نخواهد رسید به یقین می رسد .     

غم هنگامی بی آرامت می کند که دلواپس شادی هم باشی،  

آرامش غمگین! سکوت بر سر فریاد . سکونت گرفتن در طوفان !

آشنا یعنی همخانه « من » در دیار « تنهایی » ، هم میهن من در

سرزمین غربت

آگاهی اگر چه به رنج ، ناکامی و بدبختی منجر شود،طلیعه راه

و طلیعه روشنایی ، طلیعه نجات بشریت است ،… از جهلی که

خوشبختی ، آرامش ، یقین و قاطعیت میآورد ، هیچ چیز ساخته

نیست

جهان را ما ، نه آنچنانکه واقعا هست می بینیم ، جهان را ما    

آنچنانکه ما واقعا هستیم ، می بینیم

گاهی گمان نمی کنی، ولی می شود

گاهی نمی شود که نمی شود که نمی شود

گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است

گاهی نگفته،قرعه به نام تو می شود

گاهی گدای گدای گدایی و بخت یار نیست

گاهی تمام شهر گدای تو می شود

با سلام خدمت دوستای خوبم .

در صورتی که از دکتر جمله زیبایی در کتابی خوانده اید که فکر 

می کنید جای آن در این وبلاک خالی است آن را در قسمت 

نظرات بنویسید حتما از آن استفاده خواهم کرد 

ای خدای بزرگ به من کمک کن تا وقتی می خواهم درباره ی راه

رفتن کسی قضاوت کنم, کمی با کفش های او راه بروم

رنج تلخ است ولی وقتی آن را به تنهایی می کشیم تا          

دوست را به یاری نخوانیم،

برای او کاری می کنیم و این خود دل را شکیبا می کند.

طعم توفیق را می چشاند.

و چه تلخ است لذت را "تنها" بردن

و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن

و چه بدبختی آزاردهنده ای ست "تنها" خوشبخت بودن

در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است.

در بهار هر نسیمی که خود را بر چهره ات می زند یاد "تنهایی"          

را در سرت زنده میكند .

"تنها" خوشبخت بودن خوشبختی ای رنج آور و نیمه تمام است .

" تنها" بودن ، بودنی به نیمه است

و من برای نخستین بار در هستی ام رنج "تنهایی" را احساس     

کردم.

آنگاه كه تقدیر نیست و از تدبیر نیز كاری ساخته نیست           

خواستن اگر با تمام وجود با بسیج همه اندامها و نیروهای روح          

 و با قدرتی كه در صمیمیت است تجلی كند اگر هم هستیمان         

را یك خواستن كنیم یك خواستن مطلق شویم و اگر با هجوم و  

 حمله های صادقانه و سرشار از امید و یقین و ایمان بخواهیم    

پاسخ خویش را خواهیم گرفت.

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد ... نمیخواهم بدانم كوزه گر     

از خاك اندامم چه خواهد ساخت ... ولی بسیار مشتاقم . . . كه از   

خاك  گلویم  سوتكی سازد . . . گلویم  سوتكی  باشد  به  دست    

كودكی گستاخ و بازیگوش ... تا كه پی در پی دم گرم خویش را بر

گلویم سخت بفشارد...و سراب خفتگان خفته را آشفته تر سازد ...   

تا بدین سان بشكند دائم سكوت مرگبارم را ...

انسان به اندازه ای که به مرحله انسان بودن نزدیک می شود

،احساس تنهایی بیشتری می کند

شرافت مرد هم چون بکارت یک دختر است اگر یکبار لکه دار شد  

دیگر جبران پذیر نیست

لحظه ها را گذراندیم که به خوشبختی برسیم؛ غافل از آنکه      

لحظه ها همان خوشبختی بودند.

انسان نقطه ای است بین دو بی نهایت . بی نهایت لجن و             

بی نهایت فرشته .بنگر به طرف کدام یک می روی

کسی را که دوستش می دارید شما را دوست نمی دارد...      

کسی که شما را دوست می دارد شما او را دوست نمیدارید ... 

کسی که شما دوستش می دارید و او نیز شما را دوست            

می دارد , به رسم و آئین روزگار هرگز به هم نمی رسند و این      

رنج است

انسان عبارت است از یک تردید. یک نوسان دائمی.                        

هر کسی یک سراسیمگی بلاتکلیف است.

زمانی مصاحبه گری از معلم صداقت و صمیمیت دکتر علی    

شریعتی پرسید :

به نظر شما چه لباسی را به زن امروز بپوشانیم ؟

دکتر علی شریعتی در جواب گفتند : نمیخواهند لباسی بدوزید          

و بر تن زن امروز نمائید . فکر زن را اصلاح کنید او خود تصمیم     

میگیرد که چه لباسی برازنده اوست

اگر کینه نبود قلبها تمام حجم خود را در اختیار عشق 

می گذاشتندو من با دستانی که زخم خورده توست

گیسوان بلند تو را نوازش می کردم

و تو سنگی را که من به شیشه ات زده بودم به یادگار نگه          

می داشتی و ما پیمانه هایمان را شبهای مهتابی به سلامتی

دشمنانمان پر می کردیم